Bu yılki Türkiye ziyaretimin ilk durağı güzel İzmir oldu. Daha etkinliğin heyecanı üzerime çöreklenmeden önce, İzmirli yazar dostlarla bir araya gelerek nefis bir akşam geçirdik. Dedektif Dergi’nin genel yayın yönetmeni Gamze Yayık ve eşi, POYABİR başkanı Algan Sezgintüredi ve eşi, Suphi Varım, Hüseyin Bul, Güneş Barguş ve Turgut Şişman’la keyifli bir akşam yemeğinde buluştuk. Edebiyattan […]

Hoş geldiniz sevgili Gencoy Hocam. Kurucusu, geliştiricisi, hocası, her bir şeyi olduğunuz yuvamız Dedektif Dergi sayfalarında bu sefer sizi konuk etmek ne güzel… Konuşacak öyle çok konumuz var ki nereden başlasam bilemiyorum. Sizi usta polisiye yazarı kimliğinizle iyi tanısak da hepimiz için hayli gizemli bir kişiliksiniz. Bu röportajı hazırlarken hakkınızda çok az şey bildiğimi hayretle

Polisiye romanın sarsılmaz bir geleneği vardır: Bir cinayet işlenir, sırlar ortaya dökülür, ipuçları birer birer toplanır ve sonunda her şey çözülür. Bu yapının merkezinde, zamanla neredeyse bir mit haline gelmiş bir figür yer alır: Hayattan bezmiş, yalnız, çoğu zaman alkolle baş etmeye çalışan, geceyi viskiyle sonlandıran bir dedektif. Gözlerinde uykusuzluk, cebinde geçmişin hayal kırıklıkları, davranışlarında

Dedektif Dergi’nin 50. Sayısındaki dosyanın konusu suç edebiyatı ile polisiye edebiyat ayrımı. Polisiye, genellikle bir suçla ilgilendiği için ister istemez, suç edebiyatıyla ilişkilendiriliyor. Birçok kütüphanede ve kitapçıda polisiye romanların “suç” başlığı altında kategorize edildiğini görüyorum. Aslında bunda bir sorun yok. Suçla ilgili tüm anlatıları bir başlık altında toplamak bu kitaplara erişimi kolaylaştırıyorsa, ki galiba öyle

Polisiye roman, biri geçmişte diğeri ise günümüzde geçen iki ayrı hikâye anlatır. Geçmişteki hikâye, içinde suçlunun ve suçun  yer aldığı hikâyedir. Ancak, bu hikâyede mutlaka suçun işlenmesi gerekmez. Suçun gerçekleşmesine giden olayların anlatıldığı bir hikâye de olabilir. İkinci hikâye ise dedektifin ve soruşturmanın yer aldığı, yani şimdiki zamanda geçen hikâyedir. Bazen suçun işlenmesi de bu

Netflix yeni yıla iddialı bir filmle girdi: The Pale Blue Eye-Soluk Mavi Gözler. 19. yüzyılın başlarında geçen hikaye, askeri akademide işlenen gizemli bir cinayetin soruşturulmasını anlatıyor. Soruşturmayı yürüten dedektif, Cristian Bale tarafından canlandırılan Augustus Landor.  Landor’a yardım eden  bir de öğrenci var. O da Harry Melling’in oynadığı genç Edgar Allan Poe. Filmin bu kadarlık özeti

Çetin Altan, uzun yazarlık hayatını son dönemlerinde ilginç ve bence çok önemli bir iş yaparak pazar günleri Milliyet gazetesindeki köşesinde  polisiye öyküler yazmaya başladı. 1990’lı yıllardaydık ve henüz polisiyemizin kabuğunu kırıp gün yüzüne çıkmadığı zamanları yaşıyorduk. Çetin Altan’ın yazdığı öyküler, uzun süredir kuluçkada olan yumurtanın ilk çatlama sesleriydi. Ünlü yazar, okurlarının gösterdiği büyük ilgi nedeniyle

Sert polisiye benim tarzım değil. Bu türde kitaplar yazmıyorum. Ama bu türde yazılmış roman ve öyküleri her zaman büyük bir keyifle okurum. Ölüm Gece Gelir de bunlardan biri oldu. Bu tarz romanlara günümüzde Gerilim Polisiyesi deniyor. Gerilim Polisiyelerinde, tıpkı Rahat Polisiyede olduğu gibi Suç-Dedektif-Gizem(Katil Kim?) unsurları yer almakta. Farkı, dedektifin (ya da kahramanın) hayatının tehlikede

Sherlock Holmes deyince aklımıza ilk gelen şey bir büyüteçtir. Elinde tuttuğu büyüteçle yere yatıp halının üzerindeki olası kanıtları arayan ya da ipucu niteliğindeki bir nesneyi inceleyen Sherlock Holmes figürü, birçok polisiyeseverin belleğine adeta kazınmıştır. Oysa Hercule Poirot dendiğinde aklımıza hiçbir zaman bir büyüteç gelmez. Böyle olmasının sebebi bu aleti asla kullanmaması değildir elbette.   O da